{"collection":"Classics","html_url":"https://unchartedknowledge.5gfusion.net/browse/cla/virgil/ecl/ecll02.htm","path":"cla/virgil/ecl/ecll02.htm","source_url":"https://sacred-texts.com/cla/virgil/ecl/ecll02.htm","text":"Formosum pastor Corydon ardebat Alexin,\ndelicias domini, nec quid speraret habebat.\ntantum inter densas, umbrosa cacumina, fagos\nadsidue veniebat. ibi haec incondita solus\nmontibus et silvis studio iactabat inani;\n'O crudelis Alexi, nihil mea carmina curas?\nnil nostri miserere? mori me denique cogis?\nnunc etiam pecudes umbras et frigora captant,\nnunc virides etiam occultant spineta lacertos,\nThestylis et rapido fessis messoribus aestu\nalia serpyllumque herbas contundit olentis.\nat mecum raucis, tua dum vestigia lustro,\nsole sub ardenti resonant arbusta cicadis.\nnonne fuit satius tristis Amaryllidos iras\natque superba pati fastidia? nonne Menalcan,\nquamvis ille niger, quamvis tu candidus esses?\no formose puer, nimium ne crede colori;\nalba ligustra cadunt, vaccinia nigra leguntur.\nDespectus tibi sum nec qui sim quaeris, Alexi,\nquam dives pecoris, nivei quam lactis abundans.\nmille meae Siculis errant in montibus agnae;\nlac mihi non aestate novum, non frigore defit.\ncanto quae solitus, si quando armenta vocabat,\nAmphion Dircaeus in Actaeo Aracyntho.\nnec sum adeo informis; nuper me in litore vidi,\ncum placidum ventis staret mare. non ego Daphnin\niudice te metuam, si numquam fallit imago.\nO tantum libeat mecum tibi sordida rura\natque humilis habitare casas et figere cervos\nhaedorumque gregem viridi compellere hibisco!\nmecum una in silvis imitabere Pana canendo.\nPan primum calamos cera coniungere pluris\ninstituit, Pan curat ovis oviumque magistros;\nnec te paeniteat calamo trivisse labellum.\nhaec eadem ut sciret, quid non faciebat Amyntas?\nest mihi disparibus septem compacta cicutis\nfistula, Damoetas dono mihi quam dedit olim\net dixit moriens: 'te nunc habet ista secundum';\ndixit Damoetas, invidit stultus Amyntas.\npraeterea duo - nec tuta mihi valle reperti -\ncapreoli sparsis etiam nunc pellibus albo,\nbina die siccant ovis ubera; quos tibi servo.\niam pridem a me illos abducere Thestylis orat;\net faciet, quoniam sordent tibi munera nostra.\nHuc ades, o formose puer, tibi lilia plenis\necce ferunt Nymphae calathis; tibi candida Nais,\npallentis violas et summa papavera carpens,\nnarcissum et florem iungit bene olentis anethi;\ntum casia atque aliis intexens suavibus herbis\nmollia luteola pingit vaccinia caltha.\nipse ego cana legam tenera lanugine mala\ncastaneasque nuces, mea quas Amaryllis amabat;\naddam cerea pruna - honos erit huic quoque pomo -\net vos, o lauri, carpam et te, proxime myrte,\nsic positae quoniam suavis miscetis odores.\nRusticus es, Corydon; nec munera curat Alexis\nnec, si muneribus certes, concedat Iollas.\nheu heu, quid volui misero mihi? floribus Austrum\nperditus et liquidis immisi fontibus apros.\nQuem fugis, a, demens? habitarunt di quoque silvas\nDardaniusque Paris. Pallas quas condidit arces\nipsa colat; nobis placeant ante omnia silvae.\ntorva leaena lupum sequitur, lupus ipse capellam,\nflorentem cytisum sequitur lasciva capella,\nte Corydon, o Alexi; trahit sua quemque voluptas.\nAspice, aratra iugo referunt suspensa iuvenci\net sol crescentis decedens duplicat umbras.\nme tamen urit amor; quis enim modus adsit amori?\na, Corydon, Corydon, quae te dementia cepit!\nsemiputata tibi frondosa vitis in ulmo.\nquin tu aliquid saltem potius, quorum indiget usus,\nviminibus mollique paras detexere iunco?\ninvenies alium, si te hic fastidit, Alexin.'","title":"Eclogue II.--Alexis","type":"page"}