{"collection":"Classics","html_url":"https://unchartedknowledge.5gfusion.net/browse/cla/virgil/ecl/ecll08.htm","path":"cla/virgil/ecl/ecll08.htm","source_url":"https://sacred-texts.com/cla/virgil/ecl/ecll08.htm","text":"Pastorum Musam Damonos et Alphesiboei,\n immemor herbarum quos est mirata iuvenca\n certantis, quorum stupefactae carmine lynces,\n et mutata suos requierunt flumina cursus,\n Damonos Musam dicemus et Alphesiboei.\n tu mihi seu magni superas iam saxa Timavi\n sive oram Illyrici legis aequoris, en erit umquam\n ille dies mihi cum liceat tua dicere facta ?\n en erit ut liceat totum mihi ferre per orbem\n sola Sophocleo tua carmina digna coturno ?\n a te principium, tibi desinam. accipe iussis\n carmina coepta tuis atque hanc sine tempora circum\n intra victrices hederam tibi serpere lauros.\nFrigida vix caelo noctis decesserat umbra,\n cum ros in tenera pecori gratissimus herba.\n incumbens tereti Damon sic coepit olivae.\nD. Nascere praeque diem veniens age, Lucifer, almum,\n coniugis indigno Nysae deceptus amore\n dum queror et divos, quamquam nil testibus illis\n profeci, extrema moriens tamen adloquor hora.\nincipe Maenalios mecum, mea tibia, versus.\nMaenalus argutumque nemus pinusque loquentis\n semper habet, semper pastorum ille audit amores\n Panaque, qui primus calamos non passus inertes.\nMopso Nysa datur. quid non speremus amantes ?\n iungentur iam grypes equis aevoque sequenti\n cum canibus timidi venient ad pocula dammae.\nMopse, novas incide faces; tibi ducitur uxor.\n sparge, marite, nuces; tibi deserit Hesperus Oetan.\no digno coniuncta viro, dum despicis omnis\n dumque tibi est odio mea fistula dumque capellae\n hirsutumque supercilium promissaque barba,\n nec curare deum credis mortalia quemquam.\nsaepibus in nostris parvam te roscida mala\n - dux ego vester eram - vidi cum matre legentem.\n alter ab undecimo tum me iam acceperat annus,\n iam fragilis poteram a terra contingere ramos.\n ut vidi, ut perii, ut me malus abstulit error !\nnunc scio quid sit Amor; duris in cotibus illum\n aut Tmaros aut Rhodope aut extremi Garamantes\n nec generis nostri puerum nec sanguinis edunt.\nsaevus Amor docuit natorum sanguine matrem\n commaculare manus. crudelis tu quoque, mater.\n crudelis mater magis, an puer improbus ille ?\n improbus ille puer; crudelis tu quoque, mater.\nnunc et ovis ultro fugiat lupus, aurea durae\n mala ferant quercus, narcisso floreat alnus,\n pinguia corticibus sudent electra myricae,\n certent et cycnis ululae, sit Tityrus Orpheus,\n Orpheus in silvis, inter delphinas Arion.\nomnia vel medium fiat mare. vivite silvae.\n praeceps aerii specula de montis in undas\n deferar; extremum hoc munus morientis habeto.\ndesine Maenalios, iam desine, tibia, versus.\nHaec Damon. vos quae responderit Alphesiboeus\n dicite, Pierides; non omnia possumus omnes.\nA. Effer aquam et molli cinge haec altaria vitta\n verbenasque adole pinguis et mascula tura,\n coniugis ut magicis sanos avertere sacris\n experiar sensus. nihil hic nisi carmina desunt.\nducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnin.\ncarmina vel caelo possunt deducere lunam,\n carminibus Circe socios mutavit Ulixi,\n frigidus in pratis cantando rumpitur anguis.\nterna tibi haec primum triplici diversa colore\n licia circumdo terque haec altaria circum\n effigiem duco. numero deus impare gaudet.\nnecte tribus nodis ternos, Amarylli, colores;\n necte, Amarylli, modo et 'Veneris' dic 'vincula necto.'\nducite ab urbe domum, mea carmina ducite Daphnin.\nlimus ut hic durescit et haec ut cera liquescit\n uno eodemque igni, sic nostro Daphnis amore.\n sparge molam et fragilis incende bitumine laurus;\n Daphnis me malus urit, ego hanc in Daphnide laurum.\ntalis amor Daphnin qualis cum fessa iuvencum\n per nemora atque altos quaerendo bucula lucos\n propter aquae rivum viridi procumbit in ulva\n perdita nec serae meminit decedere nocti,\n talis amor teneat nec sit mihi cura mederi.\nhas olim exuvias mihi perfidus ille reliquit,\n pignora cara sui, quae nunc ego limine in ipso,\n Terra, tibi mando; debent haec pignora Daphnin.\nhas herbas atque haec Ponto mihi lecta venena\n ipse dedit Moeris - nascuntur plurima Ponto.\n his ego saepe lupum fieri et se condere silvis\n Moerin, saepe animas imis excire sepulcris\n atque satas alio vidi traducere messis.\nfer cineres, Amarylli, foras rivoque fluenti\n transque caput iace, nec respexeris. his ego Daphnin\n adgrediar; nihil ille deos, nil carmina curat.\naspice, corripuit tremulis altaria flammis\n sponte sua, dum ferre moror, cinis ipse. bonum sit !\n nescio quid certe est et Hylax in limine latrat.\n credimus ? an qui amant ipsi sibi somnia fingunt ?\nparcite, ab urbe venit, iam parcite carmina, Daphnis.","title":"Eclogue VIII.--The Sorceress","type":"page"}