Pastorum Musam Damonos et Alphesiboei,
immemor herbarum quos est mirata iuvenca
certantis, quorum stupefactae carmine lynces,
et mutata suos requierunt flumina cursus,
Damonos Musam dicemus et Alphesiboei.
tu mihi seu magni superas iam saxa Timavi
sive oram Illyrici legis aequoris, en erit umquam
ille dies mihi cum liceat tua dicere facta ?
en erit ut liceat totum mihi ferre per orbem
sola Sophocleo tua carmina digna coturno ?
a te principium, tibi desinam. accipe iussis
carmina coepta tuis atque hanc sine tempora circum
intra victrices hederam tibi serpere lauros.
Frigida vix caelo noctis decesserat umbra,
cum ros in tenera pecori gratissimus herba.
incumbens tereti Damon sic coepit olivae.
D. Nascere praeque diem veniens age, Lucifer, almum,
coniugis indigno Nysae deceptus amore
dum queror et divos, quamquam nil testibus illis
profeci, extrema moriens tamen adloquor hora.
incipe Maenalios mecum, mea tibia, versus.
Maenalus argutumque nemus pinusque loquentis
semper habet, semper pastorum ille audit amores
Panaque, qui primus calamos non passus inertes.
Mopso Nysa datur. quid non speremus amantes ?
iungentur iam grypes equis aevoque sequenti
cum canibus timidi venient ad pocula dammae.
Mopse, novas incide faces; tibi ducitur uxor.
sparge, marite, nuces; tibi deserit Hesperus Oetan.
o digno coniuncta viro, dum despicis omnis
dumque tibi est odio mea fistula dumque capellae
hirsutumque supercilium promissaque barba,
nec curare deum credis mortalia quemquam.
saepibus in nostris parvam te roscida mala
- dux ego vester eram - vidi cum matre legentem.
alter ab undecimo tum me iam acceperat annus,
iam fragilis poteram a terra contingere ramos.
ut vidi, ut perii, ut me malus abstulit error !
nunc scio quid sit Amor; duris in cotibus illum
aut Tmaros aut Rhodope aut extremi Garamantes
nec generis nostri puerum nec sanguinis edunt.
saevus Amor docuit natorum sanguine matrem
commaculare manus. crudelis tu quoque, mater.
crudelis mater magis, an puer improbus ille ?
improbus ille puer; crudelis tu quoque, mater.
nunc et ovis ultro fugiat lupus, aurea durae
mala ferant quercus, narcisso floreat alnus,
pinguia corticibus sudent electra myricae,
certent et cycnis ululae, sit Tityrus Orpheus,
Orpheus in silvis, inter delphinas Arion.
omnia vel medium fiat mare. vivite silvae.
praeceps aerii specula de montis in undas
deferar; extremum hoc munus morientis habeto.
desine Maenalios, iam desine, tibia, versus.
Haec Damon. vos quae responderit Alphesiboeus
dicite, Pierides; non omnia possumus omnes.
A. Effer aquam et molli cinge haec altaria vitta
verbenasque adole pinguis et mascula tura,
coniugis ut magicis sanos avertere sacris
experiar sensus. nihil hic nisi carmina desunt.
ducite ab urbe domum, mea carmina, ducite Daphnin.
carmina vel caelo possunt deducere lunam,
carminibus Circe socios mutavit Ulixi,
frigidus in pratis cantando rumpitur anguis.
terna tibi haec primum triplici diversa colore
licia circumdo terque haec altaria circum
effigiem duco. numero deus impare gaudet.
necte tribus nodis ternos, Amarylli, colores;
necte, Amarylli, modo et 'Veneris' dic 'vincula necto.'
ducite ab urbe domum, mea carmina ducite Daphnin.
limus ut hic durescit et haec ut cera liquescit
uno eodemque igni, sic nostro Daphnis amore.
sparge molam et fragilis incende bitumine laurus;
Daphnis me malus urit, ego hanc in Daphnide laurum.
talis amor Daphnin qualis cum fessa iuvencum
per nemora atque altos quaerendo bucula lucos
propter aquae rivum viridi procumbit in ulva
perdita nec serae meminit decedere nocti,
talis amor teneat nec sit mihi cura mederi.
has olim exuvias mihi perfidus ille reliquit,
pignora cara sui, quae nunc ego limine in ipso,
Terra, tibi mando; debent haec pignora Daphnin.
has herbas atque haec Ponto mihi lecta venena
ipse dedit Moeris - nascuntur plurima Ponto.
his ego saepe lupum fieri et se condere silvis
Moerin, saepe animas imis excire sepulcris
atque satas alio vidi traducere messis.
fer cineres, Amarylli, foras rivoque fluenti
transque caput iace, nec respexeris. his ego Daphnin
adgrediar; nihil ille deos, nil carmina curat.
aspice, corripuit tremulis altaria flammis
sponte sua, dum ferre moror, cinis ipse. bonum sit !
nescio quid certe est et Hylax in limine latrat.
credimus ? an qui amant ipsi sibi somnia fingunt ?
parcite, ab urbe venit, iam parcite carmina, Daphnis.